Ik weet: er zijn de oceanen: de Atlantische
en de Indische, de Noordelijke IJszee
daar en de Zuidelijke daar en de grote
en de Stille daar
de grote en de stille daar de grote daar de stille
ik weet dat de stille niet zo stil is en de grote
niet zo groot (zo groot ongeveer)
ik heb zijn handen dat zegt mijn moeder
en ze zegt het luid je hebt zijn handen
en zijn ogen je hebt zijn neus ook
de stille zegt het luid en ik weet
het zijn mijn handen, mijn ogen, mijn neus
maar dat zeg ik niet
Macy weet veel.
Ze kent de namen van de oceanen, de seizoenen en de namen van de vogels.
Maar wat er zich afspeelde tussen haar vader en haar moeder, daar heeft ze het raden naar.
Dus maakt Macy haar eigen versie.
Wat Macy weet gaat over wat moeders en vaders vertellen wanneer ze het zelf niet meer weten, over verhalen om de leegte te vullen, over week om week iemand anders zijn en het belang van weten waar je hoofd staat.
Femke Heijens (HUGS) regisseert Hélène Devos in een monoloog over een gevoelige dochter van gescheiden ouders.
Angelo Tijssens (coscenarist van o.a. Close) schrijft de tekst, losjes gebaseerd op Henry James’ What Macy Knew (1897), over een meisje dat na de scheiding van haar ouders afwisselend bij haar vader en haar moeder woont en ondertussen zelf probeert om haar eigen leven in handen te nemen.
Ze neemt hun rollen over en probeert al spelend de wereld te begrijpen
